dinsdag 12 juli 2011

Meisje

Op een mooie warme nazomeravond in oktober loop ik mijn voordeur uit om wat welvaartrestanten in de GFT-bak te gooien. Ik woon aan een pad en als ik op het goede moment van een zonnige avond mijn voordeur uit stap en naar links kijk strijkt de ondergaande zon me tegemoet. Net langs de bomen en het riet langs de sloot. Het is het goede moment. Zelfs beter dan gewoonlijk, want langs het pad danst een meisje.

Ze zal een jaar of tien zijn geweest en ze waant zich helemaal alleen op het pad. De zon omkranst haar met roze licht zoals alleen de zon dat alleen bij meisjes kan. Ze staat, haar ogen dicht, op haar tenen en reikt met een sierlijk theatraal gebaar met haar beide armen naar de boomtakken boven haar. Ik durf me niet te bewegen en hou mijn adem in.

Ze doet twee zwevende passen naar voren en zwaaide haar armen naar links, naar rechts. Ik kan de muziek in haar hoofd bíjna horen. Ze draait, danst terug, draait weer terwijl het zonlicht als applaus op haar neerdaalt. Ze beweegt haar armen voor zich uit alsof ze de wereld wil omarmen en de muziek in haar hoofd zwelt zichtbaar aan. Dan daalt ze neer op de laatste maat, buigt en neemt de geluidloze ovatie in ontvangst. Ze opent haar ogen om naar haar onzichtbare publiek te lachen. En ziet mij: haar publiek.

Voor een ogenblik verstart ze. Dan trekt ze haar schoudertjes naar achteren, steekt haar neus in de lucht en loopt met een stalen gezicht langs me heen terwijl ze een intense interesse in de sloot langs het pad veinst.  Haar slippers klepperen de hoek om en ze is weg.

De zon gaat onder en ik sta te glimlachen met een pan koude aardappels in mijn handen.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen